Radio Opole twoje sprawy, twoja muzyka

Świeżość w emisji dźwięków i kompozycji na płycie łodzian jest powalająca, a co bardzo ważne panowie mają niesamowity dystans do tego co robią. Nie bujają w obłokach i twardo stąpają po ziemi. Zresztą jak odwiedzicie ich stronę internetową to po pierwsze zobaczycie, że nie mają za sobą wielkiego wydawcy, a Cd wydali własnym sumptem. Miejmy tylko nadzieję, że label się znajdzie bowiem ta płyta jak niewiele innych w mijającym roku zasługuje na to. By nie być gołosłownym – polecam posłuchać ich twórczości:

 http://www.youtube.com/watch?v=LX-26EEuCv4

Drugie miejsce w tym zestawieniu według Waszego uznania zajął zespół Millenium ze swoją „Puzzles”. Krakowianie nie schodzą od lat z pewnego poziomu, który jest bardzo wysoki. Przyznam się, że od kiedy usłyszałem o tej grupie od razu przypadła mi do gustu. Ciekawe kompozycje, a co ciekawe każda płyta ma charakter koncept – albumu. Nie inaczej jest w przypadku „Puzzles”. Jedyna różnice miedzy puzzlami, a resztą jest odważne opowiedzenie historii nutami zapisanej na dwóch płytach. Ewenement? Oczywiście i to nie tylko na naszej scenie. Ryszard Kramarski i spółka dali nam kolejny dowód na to, że polska muzyka neoprogresywna trzyma się fantastycznie. Polecam posłuchanie:

http://www.youtube.com/watch?v=pPszpoZ_drw

Na najniższym stopniu podium polskiego podsumowania stanął Mariusz Duda ze swoim Lunatic Soul. Patrząc na „Impressions” przez pryzmat dwóch poprzedniczek można powiedzieć jedno: klasa sama w sobie. Wokalista i basista Riverside nie traktuje tego projektu po macoszemu i tworzy piękną, ale jakże różną od tego co robi w macierzystej grupie muzykę. Tu należą się wielkie brawa za odważne podejście do tematu gdyż „impresje” odbiegają klimatem i stylem od „czarnej” i „białej” płyty. Longplay ukazuje, że nie należy zamykać się na muzykę i tu słyszymy różne wpływy (nie czytaj: ślepe kopiowanie) między innymi pobrzmiewają echa klasyków ambientu, a i troche rocka też się znajdzie. Generalnie jednak „Impressions” gra mocnymi emocjami.

http://www.youtube.com/watch?v=gS7CLOfl90Q

Co zaś w światowej muzyce? Tu nie było wątpliwości kto zajął pierwsze miejsce. Steven Wilson i jego „Grace for drowning” zdeklasował konkurencję. Lider Porcupine Tree jest chyba jednym z najbardziej aktywnych twórców na scenie. W minionym roku oprócz solowej płyty wydał jeszcze całkiem niezły album „Welcome to my DNA” z innym swoim projektem, Blackfield. Wracam jednak do solowej płty. Niesamowity klimat panuje od pierwszej do ostatniej minuty tego 2-krążkowego dzieła, a najbardziej sztandarowym utworem jest chyba „Postcard”. Jest on jednak tylko cząstką całości, która zadecydowała o triumfie Wilsona w naszym plebiscycie:

http://www.youtube.com/watch?v=Upetv4PTFVw

Drugie miejsce na podium to chyba zaskoczenie mimo wszystko. Zdecydfowaliście, że znajdzie się na nim norweski Airbag z dziełem „All rights removed”. Bardzo ciekawa i klimatyczna płyta. Choć moim skromnym zdaniem nieco słabsza aniżeli poprzednie opus „Identity”. Jednak trzeb przyznać, ze płyty słucha się z wielką przyjemnością i najwyższą atencją nie chcąc stracić żadnego z dźwięków i akordów. Polecam oba dzieła zespołu Bjoerna Rissego. Warto zajrzeć:

http://www.youtube.com/watch?v=Qp_O7Tq865k&feature=related

Pendragon „Passion” na trzeciej pozycji. Brytyjczycy przyzwyczaili nas do wysokiego poziomu. Nick Barret, Clive Nolan i spółka pokazali  klasę. Co prawda zupełnie różni się ta płyta od klasycznych „Not of this Word” czy „Window of life”, ale to znak naszych czasów, czasów, które wymagają unowocześniania muzyki i wplatania w nią różnych elementów. Tak, tutaj usłyszymy Barreta, który rapuje! Ciekawe:

http://www.youtube.com/watch?v=VFmF5a5tQTI

Życzymy Wam w 2012 roku najlepszych wrażeń muzycznych i oby był on równie obfity w świetne płyty.

Adam Wołek